.:: احرار ::.

دیدین یه وقتایی بین دعاهامون ، مابین درخواست های روزانه مون ، به دلمون میاد که از خدا بخوایم ، مشکلاتو گرفتاریهای همه رو از میون برداره؟
به ذهنم اومد که ، اصلا ماهیت این دنیا بدون گرفتاری و مشکلات ، قابل تصوره؟
همین "مرگ" به نوعی یک جور گرفتاریه
مرگ خودت ، برای عزیزانت ؛ و مرگ عزیزانت برای تو




اگر قرار بر این باشه که دفتر زندگی ما در اینجا خالی از صفحات سختی ها و مشکلات باشه ، این سوال پیش میاد که : اصلا چرا از این دنیا بریم! یک زندگی در کمال آرامش و بدور از هرگونه رنجی
چرا باید بذاریمش و بریم؟
در این صورت وجود عالمی دیگر ورای این عالم ، زیر سوال میره
هیچ وقت دعا نکنیم که همه ی مشکلات از سر راه برداشته بشه
بلکه دعا کنیم ، که در لابلای مصائب و سختی ها ، به اون اهدافی که به خاطر وصول به اونها به رنج افتادیم ، برسیم
آری ؛ آرامش ابدی در این دنیا محاله
اما
زندگی میکنیم تا به اون درجه از کمال انسانی برسیم تا لایق آرامش ابدی بشیم

یادم میاد 6-7 سال بیشتر نداشتم. به همراه پدر و برادرم به فروشگاه بزرگی رفتیم ؛ پدرم از فروشگا برای من ، یک بادکنک بزرگ و قشنگ خرید ؛ بادکنک ، مدل یک خرس بود و رنگ قشنگی هم داشت.
مسرور و خوشحال ، با بادکنک بزرگ و قشنگم ، برگشتیم به خانه!
وقتی رسیدم به منزل ، به یکبار به یادمون اومد که من برادر کوچکتری هم دارم که اگر او هم بادکنک مرا ببیند ، دلش میخواهد.
این بود که پدرم سراسیمه به مغازه ی کنار منزلمون رفت و یک بادکنک معمولی برای او هم خرید.
خب برادرم هم کوچک بود و با دیدن بادکنک خودش ، خیلی ذوق کرد ؛ ساعتها با همان بادکنک زشت خودش بازی میکرد و سرگرم بود .
در طی همین مدت ، برادر بزرگترم ، مدام به سراغ من می آمد و در گوش من حرفهایی رو زمزمه میکرد.
بهم میگفت: ببین ، بادکنک تو که اینقدر زیبا و قشنگه و بزرگه ؛ ولی داداش کوچکت داره با همان بادکنک کوچک و ضعیفش ، شیطنت می کند و در دل همه جا باز میکند ؛ ولی تو باو وجود اینکه بادکنکت قشنگتره ، داری  از او عقب می مانی.
اینقدر از این صحبتها گفت و گفت که بلاخره موفق شد.
یواشکی رفتم و یک سوزن برداشتم و بادکنک داداش کوچکترم را ...
همین حین و لحظه ی ارتکاب جرمم ، همه ی اهالی خانه به سراغم آمدند.
جای شما خالی ، من ماندم و گله و شکوه ی همه ؛ و جالبتر اینکه ، از همه بیشتر ، همان برادر بزرگتر م که مرا وسوسه میکرد ، در حال سرزنش من بود!
من مسکوت مانده بودم ؛ نیمتوانستم چیزی بگویم ؛ اگر میگفتم : خودت گفتی و مرا به این کار واداشتی ، بازهم کسی از من نمی پذیرفت ؛ آخر سوزن در دستان من بود!
اینطور شد که به تلافی کار اشتباه من ، یک سوزن به دست برادر کوچکترم دادند و به او گفتند که برود و همان کاری که من به سر بادکنک او درآورده بودم ، با بادکنک من انجام دهد.
و اینطور شد که هر دو تا بادکنک کوچولوهای خانه ، آنهم به دستان خودشان از دست رفت!
آن زمان ، به این فکر نمیکردم که چرا برادر بزرگترم ، با من اینگونه کرد.
ولی با گذشت زمان ، کم کم فهمیدم.
 شاید او از شادمانی و خوشحالی ما دو کودک ، احساس ناراحتی میکرد ؛
شاید هم نگران بود که دو کودک خانه ، باهمین اساب بازی ساده ی خودشان ، جای او را در دل پدر و مادر تنگ کنند!

این روزا که سرنوشت قذافی و دیگر حکام مستبد عربی را میبینم ، بیاد همین خاطره ی کودکی خودم میفتم.بیاد همان روزگاری که غلام حلقه به گوش و نوکر سینه چاک آمریکا بودند ؛ و گمانشان این بود که تاپایان همینگونه می ماند.غافل از اینکه روزگاری میرسد که به تاوان همین نوکری ، از بین خواهند رفت

 دلم خوش نیست،مدتهاست مادر
گل دلبند تو تنهاست مادر
چرا در پای او آبی روان نیست
چرا اطراف او صحراست مادر
قناری های محبوبش کجایند،
قفس؛این قصه ی دنیاست مادر!
نسیمی از بهشت زیرپایت
برایش مثل یک رویاست مادر
…
چرا رویای ما رویاست مادر
چرا فردای ما فرداست مادر
نگو این سرنوشت ماست مادر
نگو این سرنوشت ماست مادر
….
دلم خوش نیست ، مدتهاست مادر
گل دلبند تو تنهاست مادر

تقدیم به شانه های گرمی که ، برای همیشه رفت زیر خاک

اشکال از زندگی نیست
اشکال از تو نیست
اشکال از هیچ کس دیگه هم نیست
اشکال از من است
که به یقین نرسیدم
که تو ، نه فقط در نماز ، نه فقط در وقت عبادت ، نه فقط در محراب عبادت
که در همه جا و همه حال ، بر من نظر داری!
اشکال از من بود که برای باور داشتم تو ، توان نذاشتم

آری
اشکال از منه که باورت نکردم.
که هیچ احدی به قدر من ، به من ظلم نکرده

مدتها به این فکر میکردم ، که آیا در بهشت هم باید نماز بخوانیم؟
می دونستم پاسخش ، آره هست ؛
اما ،
دنبال این بودم که بتونم جوابی قانع کننده برای عقل خودم پیدا کنم
به اینجا رسیدم که اصلا
فرق ملائکه با من در چیه ؟
ملائکه ی خدا ، نفس عماره ندارند ، که اونهارو وسوسه کنه
و پرده ای هم در مقابل چشم دل شون وجود نداره!
پس اینه که وقتی ، تمامی زیبایی ها و عظمت خالق را به عینه می بینند ،
ناخداگاه به سجده میفتند
و عملی مهمتر و واجبتر از عبادت پروردگار ، نمی بینند.
حال ، وقتی پای من به بهشت باز بشه ،
در اونجا ، نفس عماره ای وجود نداره تا وسوسه کنه
و پرده ای هم برایم پوشیده نیست
وقتی به اون درجه رسیدم ، مطمئنا منهم ناخداگاه به سجده میفتم!

هنر اینه که در همین دنیا ، درحالی که نفس وسوسه گر به کار خودش ادامه میده ، تا جایی که ممکنه و از توانم بربیاد ، پرده هارو برای چشم دلم کنار بزنم.
همونطور که ، چنین بندگانی بودند ، و الان هم هستند